Pieskie życie

Chodź, mój przyjacielu! Rzucę ci piłeczkę,

Pójdziemy do parku, przebiegniemy przez rzeczkę.

Zamerdasz ogonem, ja podrapię cię po grzbiecie:

Tak wyglądają nasze wędrówki w lecie.

Gdy jesień nadejdzie, w liściach się zakopiesz,

Pogryziesz kasztany, w kałużę wpadniesz.

A gdy w zimie śnieg otuli wszystko wokoło,

Wtedy przez zaspy przebiegniemy wesoło.

Zrobimy w śniegu aniołki, pocałuję cię w nos,

A po powrocie do domu otulimy się w koc.

Na wiosnę będziesz zjadać świeżą trawę,

Biegać za kotami... Znam to doskonale!

Codzienność

Na brzegu morza, co w słońcu skąpane,

Siedzi stary człowiek w słomianym kapeluszu.

Na stopach trzewiki - schodzone, rozerwane,

Biała koszula już szara od kurzu.

Człowiek ten spoglądając na błękitne niebo,

A w dłoni trzymając wierzbową fujarkę,

Zanucił pieśń od serca, bez słowa złego:

O synu, co poślubił chciwą malarkę,

O kłótniach, w których brak zrozumienia,

O chwilach złości przekutych w tęsknotę...

Każda z tych chwil, co podejście zmienia,

Co wydarzeń wrogich nie zostawia na potem:

Niech w sercu usiądą przekute w zalety,

Myśli nie kalają swą goryczą i złością!

Otrzymasz od życia najpiękniejsze monety:

Codzienność wyszytą pokorą i miłością.